Bron: Ikreis.net

Eigenlijk wil ik al jaren naar Egypte. De cultuur van dit land facineert me, maar helaas heb ik er alleen nog maar van mogen proeven in toonaangevende musea als het British Museum in Londen en de Hermitage in Sint Petersburg. En ondanks dat ik er niet van overtuigd zijn dat juist DAT de plekken zijn waar de mooiste mummies en sacrofagen te vinden zijn, neemt dat niet weg dat ik dergelijke oudheden OOK wil zien en het land waar ze thuishoren. Of op zijn minst het land waar ze vandaan komen...

Desalnietemin ga ik nu naar Egypte met een heel ander doel, ik ga een weekje duiken. De keus is gevallen op het stadje Dahab aan de oostkust van de Sinai, aan de golf van Aqaba. Een stadje zonder grote all-inclusive resort, maar met kleine knusse hotelletjes en restaurantjes met kussens om lekker te lounchen.

Zo gezegd zo gedaan. Een ticket is snel geboekt bij Transavia. Het hotel, de transfers en het duikpakket boek ik rechtstreeks bij Inmo Divers. Nog nooit heb ik zoveel dingen voor vertrek vastgelegd :-)

Na een kort nachtje (er wordt gewerkt bij het hotel – gelukkig maar een nachtje zo blijkt later) begint de volgende morgen de pret. Met een Jeep worden we richting de duikspot gereden. Apperatuur opzetten. Verdorrie, mijn loodgordel is in de foute auto beland! Gelukkig wordt er snel een nieuw lood ergens vandaan getoverd. En dan kan het duiken beginnen...

Mijn eerste duikje in de Rode Zee vindt plaats ten zuiden van Dahab. We duiken met een groepje van 6 mensen, met name Nederlanders. De groep wordt geleid door gids Reda, de eerste persoon die ik ontmoet heb die meer achteruit zwemt dan vooruit. Die continu oogcontact houdt met de hele groep, en ons tussendoor ook nog eens speciale vissen aanwijst. En die elke middagduik afsluit met 'een dansje' Vaak zijn dit oefeningen om je trimvermogen (buoyancy) te testen: koprollen voor- en achteruit, maar ook een 'bloem', het vasthouden van elkaars handen terwijl iedereen horizontaal in het water ligt. (Vergelijk dit maar met de cirkel die parachutespringers maken.)

De vissen in de Rode Zee hebben wel wat weg van hun broertjes in Indonesie (ja duhhhhh!), maar 'het landschap' is duidelijk anders. De koralen zijn hier anders gegroepeerd en de koraaltuinen zijn vaak ook weelderiger. Bovendien zijn hier meer rotsformaties en kloven, zoals bij deze stek 'the golden block'.

Na een relaxe lunch bij een van de bedoeien restaurantjes (met van die lekkere ligkussens) beginnen we aan de tweede duik, bij Morray Garden.

Vandaag gaan we duiken bij een van de bekenste duikspots van de omgeving, the Canyon. Over de zeebodem lopen twee grote kloven in dit gebied, eentje van 60 meter diepte (waar we niet ingaan) en eentje van 30 meter diepte (welke we vandaag bezoeken). Qua vissen en koralen is dit beslist niet de meest bijzondere spot van de omgeving, maar de kloof maakt echt een hoop goed!

Lucht uit het trimvest. De afdaling begint. Langzaam zakken we tussen de steile wanden door de canyon in. De opening aan de bovenkant is echt maar een paar meter breed, op de zandbodem van de kloof hebben we echter wat meer ruimt. Er zwemt een school vissen voorbij. En ver boven is schijnt de zon door het heldere blauwe water. Heel betovered! Maar ook onwerkelijk. Daar sta je dan (letterlijk) met 30 meter water boven je hoofd. Via een smalle holte (bijna een soort van gang/grot) kunnen we de Canyon verlaten. Reda raadt ons aan om achterstevoren te zwemmen om zo optimaal van het uitzicht te genieten. Deze locatie is zo onwezelijk! Wetten van de zwaartenkracht lijken niet te bestaan en ik ben ook mijn richtingsgevoel wat boven en wat onder is een beetje kwijt... Misschien door het gedraai om mijn as, misschien door de diepte (lichte stikstof narcose?) besluit ik echter zijn advies niet op te volgen, ik achtte mezelf op dat moment niet in staat achteruit te zwemmen zonder mijn hoofd tegen het dakje van de nauwe spleet te stoten. Dan maar gewoon in zijn vooruit de Canyon uit... (Een paar dagen bezoek ik deze site weer, dan heb ik gelukkig nergens last van. Achteruitzwemmen hier is idd een aanrader!!!)

Eenmaal buiten zwemmen we door de luchtbelletjes heen terug naar de kust. Luchtbelletjes die in grote groepen uit de Canyon omhoog komen van duikers die na ons vertrokken zijn, maar ook duizenden belletjes die uit de bodem komen. Uit het niks, uit het zand. Blub.

In de middag doe ik even niks. Ik loop een beetje door het stadje, maar de brandende zon spoort me niet echt aan veel te doen. Bovendien is Dahab enigszins verlaten overdag, de meeste mensen zijn aan het duiken, snorkelen of hangen bij het zwembad. Bij een locale bakker koop ik wat koekjes ('we zijn druk, het is Ramadan en mensen willen veel koekjes voor in de avond') en drink ik een vers sapje in een van de restaurants.

Tijdens het behalen van mijn Advanced Open Water in Vietnam had ik niet de mogelijkheid een nachtduik te doen bij de duikschool waar ik les kreeg. Wil ik toch wel eens gezien hebben! Zo gezegd, zo gedaan.

Ik ben niet de enige persoon die nog nooit 's nachts gedoken heeft, en dus krijgen we met zijn drietjes een zeer uitgebreide briefing. Ergens vind ik het best een beetje spannend, zo duiken in het donker...

De locatie is de Lighthouse, een duikstek aan de rand van het centrum van Dahab. We zijn beslist niet de enige duikers daar... Hoewel de eerste minuten een beetje onwennig zijn, heb ik ook in het donker mijn draai snel te pakken. De zee lijkt nog oneindiger dan overdag. We zien verschillende koraalduivels, wat Spaanse dansers (helaas niet actief) en taltijke anemoonvissen. Af en toe schieten er scholen snappers in het donker langs ons. Maar wat is het zwart!

Hoewel de duik zeker geslaagd is, geef ik er toch de voorkeur aan overdag te duiken :-)

We duiken vandaag weer ten zuiden van Dahab, ditmaal bij Um Sid. Ooit waren er wat restaurantjes bij deze duikstek, nu staan alleen de geraamtes van deze eettentjes nog overeind. Er zijn dan ook geen andere duikers op deze stek.

Wat er wel is, zijn vele koralen en vele vissen. Bovendien zien we een schildpad! Maar verder is er alleen klein grut te bewonderen. En een hoop Gorgonia's, wat een soort van waaier koraal is. Vandaag tevend mijn nieuwe diepte record neergezet: 34.2 meter.

Nog een duikstek met een aantal mooie Gorgonia's, maar helaas zijn deze een beetje aan de diepe kant om van dichtbij te bekijken.

'Doel' van deze duik is echter een stuk rots, bedekt met verschillende koralen, waar honderden kleine glas fish huizen. Het is echt heel appart om rondom een stuk kei op de bodem van de zee te zwemmen tenmidden van al die kleine visjes, die natuurlijk vrolijk om ons heen (naja, eigenlijk om de steen heen) blijven bewegen.

In de avond trek ik met Reda de stad in om duikspullen te shoppen voor mij. Handig! Hij als duikgids kent de winkels en de plekken en weet waar op ik moet letten om goede spullen te kopen. De verkoper verkoopt iets, ik krijg korting en hij (denk ik) commissie. Iedereen blij! We sluiten de avond af met thee op het strand. (Een 7 mm wetsuite passen wanneer het om je heen meer dan 30 graden is, is trouwens hard werken!)

De zaterdag is een bijzondere dag. Hoewel ik eigenlijk besloten had niet mee te gaan op kameel safari, heb ik me door de rest van de groep om laten praten om toch mee te gaan. Gelukkig maar!!! In de hele vroege morgen rijden we eerst met de Jeep naar de Blue Hole. Daar worden al onze spullen, inclusief de duikspullen, overgeladen op een aantal kamelen. Bepakt en bezakt (wij zitten ook op hun ruggen) lopen deze beesten vervolgens in noordelijke richting. Het uitzicht vanaf de kamelen is prachtig, aan onze linkerhanden zien we de prachtig blauwe zee, terwijl aan de linkerkant de heuvels van de Sinai oprijzen. (Een langgerekt strand, ja!) Zo af en toe passeren we Bedoeien restaurantjes, we komen langs een enkel dorpje en soms langs een moskee. Na een tocht van ongeveer 1.5 uur over smalle en hobbelige paadjes komen we bij de duikspot aan. Meteen wanneer we het water ingaan, zitten we al in een weelde van koraal. Prachtig! Zeker de moeite waard!

Tijdens de middagduik zien we wederom een schildpad. Over het algemeen brengt Reda ons hiervan (evt d.m.v. zijn tank banger) op de hoogte, maar om de een of andere reden ben ik hem voor. Tja, hoewel schildpadden de naam hebben traag te zijn, geldt dat beslist niet voor zwemmende zeeschildpadden. Snel kijken is dus essentieel! Deze schildpad reageert echter niet op onze groep zoals je zou verwachten: in plaats van gewoon zijn weg voort te zetten, komt het beest op ons af. Cool! Ik ben echter een beetje naief, dus wanneer de schildpad besluit recht op me af te zwemmen, blijf ik lekker in het water hangen. Mijn motto: hij ziet me wel en gaat 'dus' wel aan de kant. NIET DUS!!!! Gids Reda trekt me bij de schildpad weg en begint een beetje met het beest te spelen (de schildpad volgt Reda's handen). De schildpad zwemt een beetje op en neer tussen verschillende leden van de groep, maar om de een of andere reden heeft hij het op een gegeven moment op mijn octopus gemunt. Ik ontwijk z'n hap en zwem weg. En zo spelen we met zijn allen een tijdje verder, totdat de schildpad mij weer in het oog krijgt. Na een tijdje achtervolgt te zijn door het logge beest, wint de schildpad. Ik ben gebeten!!!! Gelukkig in mijn wetsuite. En gelukkig beet de schildpad niet door... Het voelde meer aan alsof ik hard in mijn been geknepen werd, en daar kon ik toch wel hard om lachen. (Niet handig op 20.5 meter diepte, zowel je mond als je duikbril lopen dan vol water.)

Na twee succesvolle duiken bestijgen we de kamelen weer en rijden we terug naar Dahab. In de avond vind er een lekkere BBQ plaats in het hotel.

De volgende ochtend rijden we weer naar het gebied ten noorden van Dahab, vandaag staat de beroemde locatie 'El Bell' op het programma. Dit is een soort van schagt in de rotsen waarin je verticaal afdaalt tot een meter of 26. De schagt is echter niet geheel gesloten, door een smalle spleet aan de voorkant kijk je het oneindige blauw in. Aan het eind van de schacht kom je uit bij een steile wand met allerlei koralen en vissen. En zo zwemmen we langzaam in de richting van een andere bekende duikspot, de 'Blue Hole'. Aan de wanden van dit reusachtige gat, met een diepte van 125 meter, zijn de meest prachtige koralen (alweer ja) en allerlei vissen. Een super mooie en relaxe afsluiting van de duik!

In de staat de Blue Hole nogmaals op het programma. We zwemmen in het blauwe, oneindige gat, vlak langs de rechterwand. Zo af en toe piept het zonnetje door een gat in de wal naar binnen. De wal is ook van binnen begroeit met koralen waar vele vissen huizen. We steken op deze manier het gat over en genieten van de begroeiing aan de buitenkant van het gat. Er huizen onder meer verschillende clownsvissen, waaronder een paar babietjes! Schattige kleine Nemootjes dus. Ook zien we verschillende trompetvissen, welke dus echt heel dicht bij ons komen en zelfs een stukje met ons mee zwemmen. Ook zijn er verschillende inktvissen te zien.

Op weg terug naar de kant zwemmen we niet langs de kant, maar zwemmen we via het midden van de cirkel. Op een gegeven moment geeft Reda me het sein een rondje om mijn as te draaien. Bij gebrek aan kompas, moet ik me orienteren op de dingen om me heen in combinatie met mijn dieptemeter. Draai. Ik zie blauw, blauw, en blauw. (What's in a name?) De buitenwanden van de blauwe krater zijn niet zichtbaar, net zo min als de bodem. Waar ben ik? Na een 'vrije val' (zo voelt het, in werkelijkheid verandert mijn diepte uiteraard niet) van 360 graden zie ik Reda weer en zwemmen we verder.

Eigenlijk was ik van plan om maar 6 dagen te duiken, naar omdat ik mijn nieuwe duikpak graag uit wil proberen boek ik er toch maar twee extra duiken bij. (Ik had weliswaar eerder pakken gepast, maar diegene die ik wilde hebben, moest vanuit Sharm el Sheikh komen.)

Net als enige dagen terug, duiken we wederom bij de Canyon. Wat nou, we doen alle locaties maar een keer??? Aan de andere kant, als er een locatie is die ik vaker zou willen doen, dan is het deze wel. Dus mij hoor je niet klagen! (Ik hou me sowieso maar een beetje gedeisd, ik heb mijn teen gekneusd en ben niet in staat mijn duikspullen van de Jeep naar de zee te dragen. Lieve buddies, bedankt voor jullie physieke en pschychische steun tijdens mijn laatste duikdag.)

Terwijl we in de ochtend wederom afdalen in de 30 meter diepe Canyon, maken we in de middag een rondje de andere (dus rechter) kant op. Hier zijn nauwelijks spleten in de grond te zien, maar in plaats daarvan genieten we van het onderwaterleven langs een drop off. Ook zien we verschillende scholen met inktvissen. En aan het eind van de duik blijven de fotografen onder ons hangen in de ondiepe lagune waar we lekker met onze camera's kunnen pielen en wat laatste kiekjes kunnen maken van allerlei visjes en koraalpartijen.

En dan is het alweer de laatste avond. Nog een keer eten in een van de vele restaurantjes bij de brug. (Weer met gratis voorgerecht en toetje.) Nog een keer met Reda thee drinken in de woestijn. Hij rijdt me wederom naar een prachtige plek, hoewel we niet eens ver van Dahab af zijn, is de stad met al zijn lichtjes niet te zien en ook lijkt de weg ver weg. Ik zal de oorverdovende stilte van de woestijn missen! En alle sterren. Ik val in slaap. Zo af en toe word ik wakker en zie ik hoe de (bijna volle) maan en de sterren een stukje verschoven zijn. Een paar uur later is de maan achter de bergen verdwenen en blijft er niets over dan sterren (nooit geweten dat steren zoveel licht kunnen geven). Een mooie laatste nacht.

Om half 6 's ochtends word ik bij mijn hotel afgeleverd, net op tijd om te kijken hoe de zon opkomt vanuit de zee. Een dagje zonder duiken (wat niet mag omdat ik moet vliegen), maar met lekkere Egyptische hapjes als lunch, met de laatste verse fruitsapjes en een laatste plons in het zwembad.

Ergens midden in de nacht sta ik weer op Schiphol. Op weg naar huis niks dan wolken en regen. Sterren maken plaats voor straatlampen. Het is ook al niet warm. Mijn eerste duikvakantie zit er weer op. Maar het zal beslist de laatste niet zijn, zeker niet nu ik (eindelijk?) mijn eigen spulltjes bij elkaar gesprokkeld heb.

20 december 2007

Heeeeeel vroeg loopt de wekker af.... Ik ga naar Egypte! En om prijstechnische redenen vliegen Ben en ik via Zwitserland.

Ergens in de middag belanden we in Cairo. Het is offerfeest, dus de rit van het vliegveld naar de stad duurt (volgens de taxi) een stuk minder lang dan normaal. Mijn eerste indruk van Cairo is positief! De chauffeur wijst zo hier en daar wat bekende gebouwen, handig om al een beetje een ideetje te krijgen van wat waar ligt. We zoeken het later nog wel een keer precies uit :-)

's Avonds trekken we er op uit om de stad te ontdekken. We nemen een taxi richting ***, vanwaaruit we lekker rondslenteren. We zijn echter niet de enige met dat idee, er lopen duizenden mensen op straat. En tussen al die mensen door staan verkopers, met eten, drinken, sigaretten, ballonnen enz. Op sommige plekken wordt de mensen-massa door dranghekken en politie in toom gehouden. Waarom? Al snel wordt de reden ons duidelijk: dat zijn bioscopen. Wat een ongekende populariteit! (Volgens sommigen te danken aan het feit dat dat zowat de enige plek is waar Egyptische stelletjes samen kunnen zijn zonder getrouwd te zijn.)

21 december 2007

Tijdens onze omzwervingen door de stad hebben Ben en ik vluchtig rondgekeken voor een excursie naar de piramides van Saqara en Dashur. En hoewel we een paar reisbureautjes gezien hebben, waren er geen bij waar we nu echt warm voor liepen (wat wellicht aan het offerfeest te wijten viel). Vandaar dat we maar gewoon een taxi huren (prijs: 300 pond).

En zo vertrekken we in de vroege morgen maar Saqara.