Arke.nl

Cirkel.nl

Couplesonly.nl (FOX)

Djoser.nl

Estivant.nl

 

Familieavontuur.nl  

Fox.nl

Kras.nl

Mambo.nl

Mooivakanties.nl

 

NRV.nl

ReisSpecialist.nl

Sawadee.nl

Shoestring.nl

Singlemaarnietalleen.nl

 

Singlevakanties.nl

Skytours.nl

SNP.nl

Summum.nl

Tiaratours.nl

 

TravelXS.com

Vakantiestunt.nl

Vamonos.nl

Woestijnreizen.nl

 

Bron: Ikreis.net

Door Jenny

 

Jordanië

 

Kerst 2003 zal een bijzonder kerstfeest worden. Niet alleen omdat dit op de valreep de eerste vakantie dit jaar met Ben is, maar ook omdat ik voor het eerst in mijn leven een groepsreis zal maken...
Soort reis: 9-daagse groepsreis, geboekt via Shoestring.

Route: 
Amman, Koningsweg, Petra, Wadi Rum, Aqaba

De reis start op 19 december met een 5 uur durende vlucht van Amsterdam naar de Jordaanse hoofdstad Amman. 
In Amman besluiten Ben en ik het Romeinse amfitheater te bezoeken tijden onze vrije ochtend. 's Middags nemen we deel aan een excursie naar de opgravingen in Jerash, 's werelds best bewaarde Romeinse nederzetting.
De volgende dag is een lange en vermoeiende dag. Via de Koningsweg bezoeken we de mozaïeken in Madaba, de berg Nebo, de Dode Zee en Karak.
De volgende anderhalve dag zijn vrij in te vullen, ik bezoek de oude Nabateense hoofdstad Petra en het minder bekende Little Petra.
De koers wordt voortgezet en zuidelijke richting en we brengen de nacht door in Wadi Rum, waar we tevend deelnemen aan een jeepsafari door de woestijn en eveneens aan een kamelentocht.
De reis eindigt in het badplaatsje Aqaba, waar Ben en ik onze vrije dagen invullen met het bekijken van het plaatsje, zwemmen, kerst vieren en luieren.

kerstmaal in Amman

Amman en Jerash

Amman

19 december 2003

Vandaag is het eindelijk zo ver, ik vertrek naar Jordanië. Het is belachelijk druk op Schiphol, het lijkt wel of heel Nederland op vakantie gaat met de kerst! Maar goed, met een half uurtje vertraging vertrekken we dan uiteindelijk naar Amman, de Jordaanse hoofdstad, waar we na een uurtje of 5 landen...
Onze groep blijkt uit 21 mensen te bestaan. We zullen rondgeleid worden door Ryad, onze Jordaanse gids.

Amman is een stad gebouwd op 7 heuvels. Nouja, oorspronkelijk dan, inmiddels beslaat Amman 21 heuvels en telt het ruim 1.5 miljoen mensen. Drukte dus!

Amman

20 december 2003

Na het ontbijt vertrekken we vol goede moed naar de Citadel van de stad. Taxicauffeur geprobeerd uit te leggen waar we heen moesten, hij leek het te snappen... Zeker toen we plaatsje uit allerlei reisboeken lieten zien... Maar goed, schijn bedriegt, en in plaats van bij de Citadel worden we gedropt bij het Romeinse amfitheater. Op zich geen probleem, dat wilden we immers ook zien.

Het amfitheater heeft plaats geboden aan zo'n 7000 toeschouwers, best groot dus. Vanaf de bovenste rijen hadden we een prachtig uitzicht over een deel van de stad, en ja hoor, ook over de citadel.
Naast het amphitheater lag ook nog een klein amphitheatertje uit dezelfde tijd. Moet ik interpreteren als de grote en de kleine zaal?

amfitheater te Amman

Gezien de tijdsdruk zijn we niet te voet, maar per taxi de heuvel op gereden naar de citadel. Op deze heuvel waren nog vele overblijfselen uit de Romeinse  en Byzantijnse tijd zichtbaar. Een deel van de opgravingen waren al gerenoveerd, maar er werd ook overduidelijk nog aan gewerkt.
Vanaf de Jebel al-Qala'a (zoals deze heuvel heet) heb je een prachtig uitzicht over de stad.

citadel

Jerash

Jerash is niet opgenomen in het programma van Shoestring, maar er wordt wel een facultatieve excursie aangeboden naar deze oude Romeinse stad. Ben en ik besluiten hier aan deel te nemen, Jerash willen we niet missen!

Jerash ligt op slechts 51 kilometer van Amman en is een van de best bewaarde Romeinse nederzettingen ter wereld. Niet voor niks wordt het ook wel het Pompeï van het Midden-Oosten genoemd. 
Voordat de tour start, moeten we eerst nog even lunchen. Ryad beveelt het restaurant bij de site aan (uit commissie oogpunt?), maar met een paar mensen trek ik eventjes het stadje in, op naar de locale markt! (En mijn lunch bestaat uit een paar appels :-))

lekkereh bloemkoleh!

We beginnen onze tour door het oude Jerash (Gerasa) op het ovale forum. De naam impliceert al genoeg: maar wat is dit forum groot! Ooit was dit waarschijnlijk het middelpunt van Jerash, de plaats waar ceremoniële, commerciële en politieke bijeenkomsten plaatsvonden, nu lopen er spechts enkele touristen. De bestrating is nog redelijk goed intact en om het forum heel staan vele zuilen. In het midden van het forum staat een grote zuil, vermoedelijk was dit ooit een offeraltaar. Nu is het een handig opstapje voor een gids om een groep mensen toe te spreken :-)

 

 

ovale forum te Jerash

 

Aan het forum grenst de tempel van Zeus. Hoewel deze tempel uit de tweede eeuw nog niet gerestaureerd is, zijn de tongewelven dien de trappen en tempel dragen zeer imponerend.

We vervolgen de wandeling door Jerash met een klim naar het Zuidtheater. Het theater stamt uit de 1ste eeuw en biedt plaats aan 5000 bezoekers. Ook dit theater is zeer goed behouden (of mooi gerestaureerd?), de bankjes, het podium, de drie openingen in de achterwand van het podium (klassiek Romeinse stijl), je waant je zo weer in een spannende toneelvoorstelling...
Vanaf de bovenste bankjes heb je een prachtig uitzicht over het oude Jerash, maar ook over het moderne stadje. Wat is deze site groot!
Naar schatting is slechts 20% van de site al opgegraven, ik ben zeer benieuwd wat er in de toekomst wellicht nog allemaal naar boven komt!

Op weg naar de Arteminstempel passeren we enige kerken en een Kathedraal. Erg mooi zijn de vloermozaïeken die her en der te zien zijn.

De Artemistempel is een redelijk goed bewaard gebleven tempel uit de 2de eeuw. Oorspronkelijk bestond het tempelhof uit 32 Corinthische zuilen, nu staan nog 'maar' 11 zuilen overeind. De zuilen zijn echter elk 13 meter hoog, bij verschillende zijn de ornamenten aan de bovenkant nog duidelijk zichtbaar. 
Toen de Artemisverering ophield zijn delen van de temple gebruikt voor de bouw van kerken elders op het complex.

detail van de Artemistempel

Aan de noordzijde van het complex is een tweede amphitheater te vinden. Hoewel dit theater een stuk kleiner is dan zijn grote broer aan de zuidzijde, is het wel erg mooi gerestaureerd.

Tussen het theater en het ovale forum loopt het Cardo, de Romeinse hoofdstraat. Van deze 600 meter lange weg is de oorspronkelijke bestrating nog intact. Stenen liggen diagonaal om te voorkomen dat de wielen van de wagens tussen de stenen in vast kwamen te zitten, karrensporen zijn hier en daar duidelijk te herkennen. Zo hier en daar is nog een deel van de ondergrondse riolering te zien, de cloaca maxima (haha, denken alle biologen nu :-)). 
Langs de weg liggen verschillende sacrale gebouwen en een marktpein, de agora.

Cardo

In het kleine museum wordt niet zo heel erg veel tentoongesteld, maar goed, aangezien toegang tot het museum bij de prijs zit inbegrepen is het wel de moeite waard om eventjes een kijkje te nemen.
Gebruiksvoorwerpen uit verschillende tijden worden op een overzichtelijke manier tentoongesteld.

de terugweg naar Amman

Aqaba

24 december 2003

Na een kort tochtje vanuit Wadi Rum vertrekken we naar Aqaba. Aqaba is de enige Jordaanse badplaats, bovendien fungeert het als vrije handelszone. Alle producten zijn hier tax-free en heerlijk goedkoop... Wat verder grappig is, is dat Aqaba zich vlak bij het vierlandenpunt tussen Jordanië, Saudi-Arabië, Egypte en Israël bevind.

Behalve zee, snorkelen en duiken is er in Aqaba niet zo heel veel te doen. Een relaxe afsluiting van de vakantie dus.

Aqaba schijnt te leven van de handel en de touristen, maar in december is daar niet veel van te merken. Behalve onze groep waren er wel een paar westerse mensen, maar niet zoveel als je in een badplaats zou verwachten.
Wat wel opvallend is, is dat de kledingsstijl van met name de vrouwen anders is dan in andere plaatsen die we bezocht hebben. De kleding bedekt meer, bovendien dragen meer vrouwen een hoofddoek of chandor dan in bv Amman of Wadi Musa. Ook zijn er meer mannen die me na staren, die van de cathegorie: hé-een-blanke-vrouw-laten-we-ons-eens-omdraaien-en-haar-nastaren.... Grom.

25 december 2003

Kerst in Jordanië betekent om half vijf wakker worden van de moskee...

En dan lekker omdraaien en verder slapen!

Eén van de bezienswaardigheden in Aqaba is een oude vesting. Boven de ingang hangt een mooi Hasjemitisch wapenschild. Zoals vele oude gebouwen in Jordanië is ook dit kasteel mooi gerestaureerd, dit maakt het mogelijk om hoog boven de grond langs de kantelen rond te lopen. Ket uitzicht over zee is prachtig; van verre kun je potentiële vijanden zien aankomen.
Kaartjes voor het kasteel zijn te koop in het bijbehorende museumpje.

de vesting van Aqaba 

oude geschriften bij de ingang

Omdat Ben en ik niet zijn gaan duiken en tot een kijkje in de betoverende onderwaterwereld wilden nemen, hebben we een bezoekje gebracht aan het Marine Sience Station. 
Dit station ligt bij de steiger waar de boor naar Saudi-Arabië vertrekt, zo'n 10 km ten zuiden van Aqaba. Op weg naar dit museum wordt me pas duidelijk hoe groot en belangrijk de haven van Aqaba is: er zijn vele terminals en containerschepen varen af en aan.
Het Science Station bevat talrijke zee aquaria met daarin prachtige planten, vissen en andere levensvormen. Prachtig!

Na een bezoekje aan dit museum wagen Ben en ik ons ook in de zee. Op een private beach (Aqaba Gulf hotel) weliswaar: zoals in meerdere moslimlanden gebruikelijk is, hoor je je ook in Jordanië niet in badkleding te vertonen. Ik zie het niet zitten om in jeansbroek, trui en voorzien van hoofddoek het water in te gaan...
De zee is waanzinnig helder en eigenlijk net een paar graadjes te koud. We maken snel een eind aan ons plenspartijtje en genieten van het zonnetje op het terras.

dagje strand: Jordan style... :-)

Toch nog met kerst naar de kerk: in Jordanië is recentelijk een kerk opgegraven uit de derde eeuw na Chr., naar het schijnt de oudste Christelijke kerk ter wereld. Ja, zelfs nog ouder dan de geboortekerk in Betlehem.
Vol goede moed en gewapend met een té schematisch kaartje van de stad gaan we op zoek naar de kerk. Daar waar de kerk zou moeten liggen, vinden we echter alleen een braakliggend stuk land. Een tweede inspectie wijst echter uit dat dit toch is wat we zoeken, de fundamenten van de kerk zijn hier en daar al blootgelegd. Jammer dat er nergens nog een verduidelijkend bordje is te vinden met wat wat is...

 
's werelds oudste kerk

De laatste ancient site van de stad is de oude haven, Ayla. Ook hier zijn enkel en alleen fundamenten zichtbaar, maar met behulp van duidelijke beschrijvingen (voorzien van schematische tekeningen) is het toch mogelijk enigszins een voorstelling te maken van wat er ooit was.

Enneh: mijn kerstdiner 2003 bestond uit geitenkaas hapjes, patatjes, garnalen en salade. Met als toetje een ijsje in het Mövenpick hotel :-)

26 december 2003

Wanneer je in Aqaba bent, MOET je eigenlijk een tourtje maken met een glasboot. Na onderhandelingen in de locale haven hebben Ben en ik een bootje voor een uur, compleet met mogelijkheden om te snorkelen (waar we geen gebruik van maken). We varen met de boot over een Israëlische tank (?), een gezonken schip en dingen die wél in zee horen, als koraal en een grote verscheidenheid aan vissen. 
Erg mooi allemaal, maar wat ik echt niet snap is waarom er zoveel afval op de bodem van de zee ligt. Zonde!

Na een colaatje op de public beach (lekker zonnen met kleren :-)) begeven we ons weer richting hotel.

Een 4 uur durende busrit bracht ons vervolgens terug naar Amman, waar we de laatste nacht doorbrachten. Vroeg in de ochtend vertrok ons vliegtuig naar Nederland.

Koningsweg

21 december 2003

Wederom werden we rond tien voor 5 wakker van de moskee. Behhh. Gelukkig zou de wake-up call van het hotel pas om 6.30 plaatsvinden, we draaiden ons dus nog maar eens een keertje om en sliepen vrolijk verder.
Een kleine twee uur later word ik alsnog wakker. Bijna 7 uur, geen wake-up call gehad. Snel douchen, spullen pakken en ontbijten. Op het moment dat we de kamer willen verlaten komt alsnog de wake-up call. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen...
Klokslag half acht liggen de tassen in de bus en zijn we klaar voor vertrek. Via de Koningsweg zullen we Amman verlaten en na verschillende stops in de avond in Petra aankomen.

De King's highway (Koningsweg) volgt het spoor van een oude handelsroute die Syrië verbond met Egypte en Arabië. Deze weg staat zelfs al beschreven in het oude testament!

17 Laat ons toch door uw land trekken; wij zullen niet trekken door den akker, noch door de wijngaarden, noch zullen het water der putten drinken; wij zullen den koninklijken weg gaan, wij zullen niet afwijken ter rechter [hand] noch ter linkerhand, totdat wij door uw landpalen zullen getrokken zijn.

 

 

 

Numeri 20:17

De Romeinen brachten plaveisel en mijlstenen aan en doopten de weg om tot Via Nova Trajana.
Tegenwoordig is de weg geheel geasfalteerd en goed begaanbaar, bovendien voert de weg langs allerlei interessante bergmassieven, kloven en dalen.
Echter, vele plaatsen die al in het oude testament beschreven staan, zijn nog steeds terug te vinden!

Madaba

mozaïek in Mabada

 

De oude stad Madaba (Medaba) wordt al in het oude testament genoemd. Medaba is een van de streken die onder de twaalf stammen van Israël werden verdeeld (Jozua 13:10).

De bekenste bezienswaardigheid van Madaba is het Palestina-mozaïek, een landkaart die uit 2 miljoen steentje bestaat. Helaas ligt deze kaart in een kerk, waar (uiteraard) op zondagmorgen een mis aan de gang is. Daar kunnen we helaas niet op wachten, dus vertrekken we zonder dit kunstwerk gezien te hebben. (Baal, baal.)
Als goedmakertje mogen we wel een kijkje nemen in het bijbehorende museum. Ach, de daar tentoongestelde mozaïeken zijn weliswaar kleiner, maar ook heel mooi.

Mount Nebo

Volgende stop van de reis: Mount Nebo. Dit was de plaats waar Mozes aan de Israeliten het beloofde land toonde alvorens te sterven.

We hebben geluk: de lucht is ontzettend helder. We hebben dan ook een prachtig uitzicht op de Jordaanvalei (een groene vlakte temidden van veel zand en rotsen), de rivier de Jordaan, de Dode zee en de steden Jericho en Jerusalem in Israel.
Op de berg staat een kerk, of beter, een kerk die is opgebouwd uit 3 kerken uit verschillende tijden. Binnen zijn verschillende mozaïken te zien, maar het grootste voordeel is eigenlijk toch wel dat je je even kunt verbergen voor de wind. Wat is het koud op 800 meter hoogte...

 

de berg Nebo: de plaats vanwaar Mozes uitkeek over het beloofde land

uitzicht vanaf Mount Nebo

 

Dode Zee

In ongeveer een uurtje tijd dalen we van de berg Nebo naar de Dode Zee. Van 800 meter boven de zeespiegel naar 400 meter onder de zeespiegel, een daling van ruim een kilometer!
De Dode zee staat bekend om z'n hoge percentage zout, wel 30 procent! Bovendien zitten er in deze zee allemaal mineralen die een geneeskrachtige werking zouden hebben. Op verschillende plaatsen worden dan ook badproducten met Dode Zee zouten of modder uit de Dode Zee verkocht.

Bij een bad in de Dode Zee heb ik echter het idee dat ik elke afzonderlijke huidcel kapot voel springen. Au! (Ik heb af en toe een droge huid...)
Maar de ervaring is de pijn waard: het is werkelijk appart om te blijven drijven in het zoute water, het lukt echt niet kopje onder te gaan. (Dat is maar goed, het zoute water wil je echt niet binnenkrijgen.) Zwemmen is ook onmogelijk, bij de schoolslag steken je benen een heel stuk boven het water uit. Hulpeloos spartelend, komisch voor je omgeving, maar niet handig. :-)

Na een (koude) douche is het goed vertoeven in een strandstoel. Lekker opdrogen en weer opwarmen...

ikke in de Dode Zee

Karak

Na een paar uurtjes bussen is Karak de volgende stop. De busreis is prachtig, de weg voert door de Wadi (=dal) Mujib. Een weg met vele harspelbochten die stijl omhoog de bergen ingaat, met prachtige vergezichten over de Dode Zee en Israël. Nu we de vruchtbare grond rondom de Dode Zee achter ons hebben gelaten wordt het landschap droger en droger, maar toch is het landschap niet saai. Zand en stenen laten apparte vormen achter in verschillende kleurschakelingen.

Zodra we het dorp bereiken, is het tijd om te lunchen. (Het is inmiddels tegen drieën en mijn maag knort al geruime tijd.) Ik besluit met een deel van de groep te gaan eten op eigen gelegenheid, een aantal andere mensen gaat met Ryad, de gids mee. De keus is gevallen op een restaurant waar vele stickers van (Nederlandse) touroperaters de ruit sieren, er zijn dus meer Nederlanders geweest, het zal wel OK zijn.
Het eten is inderdaad niet slecht, maar de bereiding had allemaal wel wat sneller gemogen. Ruim drie kwartier na het opnemen van de bestellingen krijgen de eerste mensen het eten. We hadden inmiddels al bij de bus moeten zijn... Ach, ze zijn niet zomaar zonder ons weggegaan.

Enigszins vertraagd hebben we uiteindelijk de vesting van Karak bezocht. Slaapkooien, stallen en eetzalen zijn duidelijk te herkennen. Ook de keuken met bijbehorende walk-in oven is zeer imposant (wat een grote oven zeg!). Slenterend door de gangen ga je terug in de tijd.
De vesting bevat ook een leegstaande gevangenis. Het verhaal gaat de ronde dat misdadigers, na enige tijd gevangen hebben gezeten, van de rotsen af werden geworden. Een val van 900 meter...

Karak

deze val overleef je niet...

Het uitzicht vanaf de burcht is wederom overweldigend. We hebben ontzettend veel geluk dat het nog steeds helder is.

Na een paar uur bussen belanden we uiteindelijk in Petra. Ik ben behoorlijk moe, maar goed, we hebben dan ook een hele boel dingen gedaan en gezien. Een beetje te veel voor één dag, mijns insziens. (Maar dat is heel persoonlijk, hoor!)

Little Petra

Enkele kilometers vanaf de zuilenstraat in Petra bevindt zich nog een interessante site: Little Petra oftewel Al Barid. Hoewel deze voorstad van het grote Petra niet vermeld staat in de meeste reisgidsen, is het wel een bezoek waard.

Net als het grote Petra ligt ook Al Barid veilig verscholen tussen de rotsen, gescheiden van de buitenwereld via een nog smallere Siq. In de wanden van deze Siq zijn duidelijke inkepingen zichtbaar, dit is een duidelijke indicatie dat de Siw vroeger afgesloten had kunnen worden wanneer een eventuele vijand zich aandiende.

de siq van Al Barid

Achter de Siq bevindt zich de kleine enclave. In tegenstelling tot het grote Petra waren hier geen bronnen die de stad van water konden voorzien, de stad was daardoor geheel angewezen op regenwater. Uit de rotswanden zijn dan ook grote bassins gehakt om het water in op te slaan, bovendien zorgde en ingenieus gotensysteem ervoor dat het regenwater daadwerkelijk in de bassins belandde.
Om te voorkomen dat het regenwater het poreuze zandsteen in sijpelt, is de binnenkant van de bassins bekleed met cement. Stel je voor, wat een kennis er al was bij deze 2000 jaar oude beschaving!

Er zijn verschillende triclinaire woningen zichtbaar, woningen die werden gedeeld door meerdere mensen, wellicht zelfs meerdere gezinnen. Langs alle wanden waren bedden uit de rotsen gehouwen, men sliep met de voeten naar de muur en de hoofden naar de midden van de ruimte gericht. De grote van de bedden impliceert dat de bevolking stukken kleiner was dan nu...

Ook zijn er stallen zichtbaar en op een aantal plaatsen zijn grafkelders te zien. Deze zijn overigens minder rijk versiert dan de graven in het grote Petra.

 
Al Barid

Er is echter ook een aantal rijk versierde gebouwen, mogelijk dienden deze als tempels. Ook is er een klooster te zien, het enige vertrek dat vroeger voorzien was van een deur. Wanneer je naar het plafond van dit klooster kijkt, zie je tussen het roet van het vuur nog duidelijke resten van plafondschilderingen. En dat al 3000 jaar oud!

het klooster van Al Barid 
(rechts van de ingang zie je watergoten lopen)

Een korte taxirit van ongeveer een kwartier brengt je van Wadi Musa naar Little Petra.

Petra

22 december 2003

Ben en ik hebben besloten dat we vandaag zonder 'de groep' Petra bezoeken. Sommige dinge zijn gewoon weg bijzonderder wanneer je ze in je eentje ervaart, vinden wij. Duzzzz...

Vroeg de veren uit, aangezien we slechts anderhalve dag de tijd hebben om Petra te bezoeken (en het om 4 uur al dicht gaat in de winter). Voor achten zijn we Petra al binnen, er is nog helemaal NIEMAND! 
Petra is groots, indrukwekkend, uitgestrekt, bijzonder. Hoe is het mogelijk om in een paar luttele zinnen te omvatten wat we allemaal gezien hebben? Niet dus. Petra is werkelijk een van de mooiste dingen die ik tot nu toe gezien heb... (zie foto's)

De Nabateense hoofdstad is zo'n 3000 jaar geleden gesticht door Arabische nomaden (de Nabateeën). Zij hebben een stad in de rotsen gebouwd (Petra = rots), een stad die op haar hoogtepunt zo'n  60,000 mensen herbergde. Voortdurende verhoudingen met grote handelstromen en toenemende welvaart bepaalden haar hellenisering. Ook na inlijving door de Romeine bleef Petra groeien. In de 8ste eeuw werd de stad echter verlaten en pas herontdekt in 1812. 
De welvaart van Petra was met name te danken aan de strategische ligging: een monopolie op de handelswegen tussen Egypte, Arabië, India en China. Handelaren betaalden tol aan de Nabateeën om hun waren (als mirre, wierook, specerijen en kruiden) te beschermen tegen rovers.

Siq

 

Wanneer je de stad in de rotsen vanaf de hoofdingang (bij het visitors center) wil betreden, moet de eerst door de Siq. Een 1.2 km lange wandeling door deze smalle kloof in het rotsmassief leid je naar de veborgen stad. Een wandeling die beslist geen straf is, daar de natuur prachtig is. De vormen, de kleuren... Op sommige plaatsen zijn in de Siq muurreliëfs te zien, deze versieringen ter ere van bepaalde goden zijn een voorproefje op wat komen zal.

de Siq van onder af gezien

prachtige vormen in de rotswanden van de Siq

Al Khazneh

En dan ineens wordt de Treasury (Al Khazneh) zichtbaar. Je weet wat komen gaat, dit toonbeeld is namelijk bijna een symbool voor Jordanië geworden en terug te vinden op elke reisgids. Maar toch, het verrassingseffect is nog steeds groot en de aanblik is verbluffend!
Deze oude schatkamer werd geheel uit de rotsen gehakt, versierd tot in het kleinste detail. Zeer mooi.

Waarschijnlijk heeft deze schatkist van de farao, zoals de volledige naam luist, echter nooit een functie in die richting gehad. Wat het wel zou kunnen zijn? Gespeculeerd is dat het een graf is van een rijke handelaar of zelfs een koning. Of dat het een tempel is, gewijd aan de Griekse godin Nike of Zeus. 
Hoe dan ook, een prachtig bouwwerk!

 

de eerste aanblik vanuit de Siq...

... en dan verschijnt de hele treasury

 

Amfitheater

De Siq leidt via andere grafmonumenten naar het amfitheater. Grieken bouwden theaters OP hellingen, Nabateeën bouwden hun theater IN een helling, uitgehakt uit de rotsen. Na een grondige verbouwing en uitbreiding van het theater door de Romeinen bood het plaats aan 8000 man.

detail van het amfitheater

Koningswand

Wanneer je je tussen de Bedoeïen stalletjes door wurmt, vind je tegenover het amfitheater trappen die leiden naar de Koningswand, de Jebel Khubta.

Naast elkaar zij verschillende graven uit de rotsen gehakt, alle geïnspireerd door een ander thema. Het graf op onderstaande foto vertoont duidelijk overeenkomsten met de Hellinistische stijl van de Treasury, maar ook is er een graf te zien in de vorm van een Romeins paleis.

Na een beetje klim- en klouterwerk is het mogelijk in en op de graven te klimmen. De grafkamers zijn behoorlijk groot en de natuurlijke kleuren van de muren zijn fantastisch. Vroeger waren deze muren echter bepleisterd. Smaken veranderen met de tijd :-)

 
koningswand

Vanaf de graven aan de koningwand het je een fantastisch overzicht over de Zuilenstraat en de bergen in de omgeving. De Zuilenstraat is hetvolgende fenomeen in Petra wat ik wil ontdekken...

Zuilenstraat

De Cordo Maximus is het oude centrum van de stad. Na annexatie door de Romeinen is deze weg geheel geplaveid, stenen die er nu nog steeds liggen.

Aan deze weg lagen verschillende belangrijke openbare gebouwen: kerken, tempels, maar ook een badhuis (Nymfaeum). Nog niet alle gebouwen zijn uitgegraven en geconstrueerd, maar aan de grote tempel wordt hard gewerkt.
Trouwens, er is ook nu nog een en al bedrijvigheid. Bedoeïen kinderen proberen stenen uit Petra te verkopen, of eventueel te ruilen voor wat zoetigheid of fruit. De ooit zo welvarende stad kent tegenwoordig helaas ook armoede.

Aan het eind van de zuilenstraat ligt, de restaurantjes daargelaten, het Qasr al-Bint Faru (paleis van de dochter van de farao). Ooit was dit de belangrijkste tempel van de stad, nu is het de enige structuur die nog overeind staat.

Qasr al-Bint Faru

Het Qasr al-Bint is niet alleen via de Cordo maximus te bereiken, maar ook via een alternatieve route, die leidt via de offerplaats. Vlakbij het amfitheater leidt een stijle trap naar boven naar de rotskloof Zib Attuf, de offerplaats. Deze ligt hoog op een berg, dicht bij de goden.

Het altaar is nog duidelijk te herkennen, net al goten in de rotsen die het bloed van de dierenoffers moesten afvoeren. Ook het zuiveringsbassin, een cirkel in de rots, is duidelijk zichtbaar.

Verder is er boven op de berg een aantal zuilen te zien. Deze monolieten zijn verkregen door de omringende rots weg te hakken. Ze symboliseren Dushara en Al Uzza, twee Nabateïsche goden.

Jebel Attuf

Hoewel er op de Jebel Attuf weinig dingen uit de rotsen gehakt zijn, is er ook nog een andere reden om naar boven te klimmen. Het uitzicht over Petra is namelijk adembenemend! Pas vanaf deze berg dringt het tot je door hoe uitgestrekt de Siq is en hoeveel gebouwen uitgehakt zijn. 
Ook heb je vanaf hier een prachtig uitzicht op Aäronsgraf, het graf waar de broer van Mozes begraven zou liggen. Het witte graf, boven op de Jebel Harun, schittert in de zon.

Wanneer je via de Wadi Farasa naar beneden klimt, in de richting van Qasr al-Bint, zul je nog een aantal graven tegenkomen, zoals het graf van de soldaat (genoemd naar een uit de rotsen gehouwen soldaat), het beeldengraf en het tuingraf.
Ook de leeuwenfontuin is bewonderingswaardig: uit de bek van deze 4.5 m lange en 2.5 m hoge leeuw vloeide vroeger rijkelijk water. De fontijn staat nu echter droog.

En natuurlijk word je ook tijdens deze afdaling getrakteerd op mooie vergezichten en prachtige natuurschoon.

Al-Habis

Achter het paleis Qasr al-Bint ligt, boven op een berg, Al-Habis. Ook vanaf deze top, waar vroeger een vesting stond, is het uitzicht onovertroffen. 

Jebel Al-Habis

Het is trouwens mogelijk (wanneer je geen hoogtevrees hebt) om rond de berg te lopen. Hoog boven Petra waan je je alleen op de wereld, niemand kom je tegen op een paar geiten na dan. En zo ver als je kunt kijken zie je resten van de Nabateense beschaving, overal zijn holen uit de bergen gehakt.

Wanneer je de weg naar beneden vervolgt, kom je nog langs een aantal onvoltooide graven.

graf op Al-Habis

Al Deir

Een andere aardige klim leid tot Al Deir, het klooster. Deze klim kun je ook per ezel ondernemen, maareh, ik voelde me alles behalve veilig op die viervoeter! En terecht, zo blijkt achteraf. Mijn ezeltje heeft duidelijk moeite met het inschatten van de afmetingen van zijn balast, ik knal dus keihard met mijn knie tegen de rotswand aan. Lichte kneuzingen, wat blauwe plekken, schaafwonden en een kapotte broek zijn het gevolg...

Het klooster is echter prachtig! Dit is absoluut het grootste gebouw van Petra dat uit de rotsen is gehakt. Overweldigend.

Al Deir

Wanneer je een eindje doorloopt heb je vanaf een rotspunt een mooi uitzicht over de rotsmassieven en de dalen. Wederom schitterend.
Wanneer ik terug naar beneden loop, zie ik hoeveel pracht ik op de heenweg gemist heb. Lopend heb ik wel de tijd om om me heen te kijken, bovendien is het een stuk minder eng dan op een ezel te zitten! En dat bevalt een stuk beter...

de weg naar Al Deir

 

Op weg van Petra naar het hotel zijn Ben en ik me een lokale taxi-chauffeur aan de praat geraakt. Ook volgens hem is het aantal touristen in Petra erg afgenomen, wat hij heel erg jammer vindt omdat hij culturele uitwisseling met niet-Jordaniërs zeer interessant vindt. Om dat de benadrukken heeft hij Ben en mij bij hem thuis uitgenodigd om te laten zien hoe een 'typisch Arabische familie' leeft. Mede omdat het onbeleefd is een dergelijke uitnoding af te slaan, maar ook wel uit nieuwsgierigheid, zijn Ben en ik op de betreffende uitnodiging ingegaan. Gewapend met een doos exclusieve koekjes, die we bij toeval net gekocht hebben, gaan we richting gastheer. (Het is zeer onbeleefd niet een presentje mee te nemen.)
De taxi-chauffeur woont in een groot huis en komt wat dat betreft best welvarend over. We worden ontvangen in de gastenkamer, waar ook een TV staat te tetteren. Vol trots is ons het hele aanbod aan zenders geshowed. Zittend op de grond krijgen we mintthee en cake, verrukkelijk! De hele familie, inclusief ooms, is 'toevallig' op de thee gekomen.
Maar waar praat je dan over? Ben heeft genoeg gesprekstof, het leven in Nederland, zijn werk, maar ik? Ik mag duidelijk mijn mond niet openen! Zelfs de vraag wat voor een werk ik doe moet Ben beantwoorden!!!

Tja.

Gelukkig mag ik wel met de vrouw des huizes praten, alleen spreekt die helaas nauwelijks Engels. Een glimlachende blik van haar doet wel de spanning breken. Ook mag ik met de kinderen spelen, met name de peuter des huizes vindt mij wel leuk...
Wanneer we weer huiswaards keren voel ik me eningszins opgelukt. De ervaring is uniek, maar ik ben blij dat ik in Nederland meer vrijheid heb en wel voor vol wordt aangezien!!! 

Bedoeïen in Petra

 

meer info? klik hier voor een interactieve kaart van Petra
meer foto's? klik hier om al mijn foto's te zien

Niet zo ver van dit Petra ligt Al Barid, ofwel Little Petra, een voorstad van de Nabateense hoofdstad. Hoewel Little Petra makkelijk te bereiken is met een taxi, wordt het nauwelijks bezocht. Ik kan echter aanraden om ook Little Petra te bezoeken!

Wadi Rum

23 december 2003

Een bezoekje aan Wadi Rum is zo geregeld: zowel in Petra als in Aqaba worden op zeer veel plaatsen excursies naar deze woestijn aangeboden. Ook Shoestring had een dergelijk excursie op haar programma staan, na in de ochtend Petra te hebben bezocht, vertrekt de bus naar ons kampje in de woestijn.

Het kamp bestond uit een aantal grote en verschillende kleine tentjes. Er is zelfs de luxe van stromend water (weliswaar koud) en échte toiletten. Echter, gezien de temperatuur in de woestijn besluit ik al geen gebruik te maken van deze douchevoorzieningen :-)

Al tijdens onze jeepsafari voelen we de temperatuur dalen. De tocht is echter prachtig: de ondergaande zon kleurt het zand en de rotsen in prachtige tinten. Nooit gedacht dat een woestijn zo kleurrijk is!!!

per jeep door Wadi Rum

Met drie jeeps rijden we door de woestijn. Goed om niet alleen te gaan, je weet maar nooit wat er met je auto gebeurt... De jeep waar ik in zit heeft zo z'n kuren, een aantal keren slaat de motor af en we komen zelfs vast te zitten. Gelukkig hoeven we niet te duwen, volle kracht achteruit werkt ook.
Om de natuurpracht beter te kunnen aanschouwen, klimmen we verschillende keren tegen de bergen op. Een maf gevoel: omhoog klimmen in een enorme berg zand, dat door de wind tgeen de bergen aan is gewaaid. Het is als lopen door de sneeuw, bij elke stap die je zet zak je tot over je enkels weg in het zand. Dit maakt de tocht naar boven nogal vermoeiend, maar hij is zeker de moeite waard!

Een kopje thee bij een Bedoeïnenkamp gaat er bij mij wel in. Sterke muntthee met te veel suiker: één van die dingen die lekkerder wordt naarmate je het vaker drinkt.

een bedoeïnentent

Na zonsondergang worden we getrakteerd op een prachtige sterrenhemel. Zelden heb ik zo veel sterren gezien, de lucht was immens helder.

Na de maaltijd is er zang en dans. Natuurlijk worden ook de waterpijpen uit de kast gehaald, met het bijbehorende appeltabak.

gitaarmuziek!

Om de kou te trotseren wordt er nog een kampvuur gemaakt, de meeste mensen liggen dan echter al in bed. Omdat het te vroeg is om te slapen, en vooral ook te koud, besluit ik me eerst maar eens lekker op te warmen bij het vuur.
En daarna: dekens over je kop en vooral de koude negeren!

24 december 2003

Het voordeel van gaan slapen met je kleren aan is dat je je 's ochtends niet aan hoeft te kleden... :-)

Nogmaals trekken we de woestijn in, ditmaal per kameel. De temperatuur ligt nog steeds rond het vriespunt, wat ben ik blij dat ik handschoenen bij me heb!
Kameelrijden is erg leuk, het zit bovendien een stuk confortabeler dan op een ezel. Het enige nadeel is dat je nogal veel wind opvangt, wanneer je hoog boven de grond op zo'n beest zit. Brrr.

kamelentocht door de woestijn

'Mijn' kameel heet Bella en ze is zwanger.
De eigenaar die de kameel leidt is bovendien een vrolijk mannetje, hij loopt de hele tijd te hupsen en te zingen. Om warm te blijven doe ik vrolijk mee vanaf de kameel. Een kameel is een heilig dier, wanneer je er van af valt, zul je je niet bezeren. Laten we het hopen.

Bella

 

overnacht in een tentenkamp in de woestijn. excursies naar Wadi Rum zijn zowel in Petra als in Aqaba te boeken.